Ylia Swiftwolf

Z Liga Sześciu Filarów
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ylia Chyża Wadera
Ylia.png
Rasa

Norn

Płeć

Kobieta

Wiek

113 lat.
Urodzona 50 dnia sezonu Latorośli 1218 AE

Klasa

Szamanka Wilka; Wojowniczka

Przydomki
  • Chyża Wadera
  • Wilczyca
  • Wilcze Oko
  • Szarofutra
  • Szamanka Wilka
  • Wilcza Wizja
  • Skaald
  • Opiekunka Watahy
  • Córka Hjalmara
  • Przez przyjaciół zwana Lią
Rola w Lidze

Rekrut

Filar

Brak

Więzi
  • Hjalmar Wilczy Kieł - ojciec
  • Siggy Jasnogłosa - matka
  • Yvonn Złotoręka - siostra, współlokatorka
  • Morrigan Wraith - siostra stryjeczna
Status postaci

Alternatywna


Wygląd

Ylia jest ponadprzeciętnie wysoką nornką o dość umięśnionej sylwetce, aczkolwiek niepozbawionej kobiecych krągłości tam, gdzie trzeba. Ma jasną skórę, bogato przyozdobioną na ramionach, rękach, brzuchu, udach oraz łydkach tradycyjnymi nornskimi tatuażami. Włosy stalowej barwy, przywodzącej na myśl kolor futra wilków zwija i upina w wygodnego, luźnego koka lub splata w kilkadziesiąt drobnych warkoczyków i zarzuca je na plecy. Mocno maluje swoje oczy, zaś brwi rozjaśnia, a czasem wygala. Jej tęczówki są ciepłej jasnobrązowej barwy - mają niemalże złoty odcień, jak oczy wilków. Nieduży, lekko zadarty nos i szersze usta odmładzają ją, mimo siwizny. Chuda, pociągła, trójkątna twarz, wysunięta broda i mocno zarysowane kości policzkowe dodają jej aparycji pazura.

Charakter

Niespokojny duch, który nie potrafi długo usiedzieć na miejscu - wciąż jej mało zabawy, przygód i podróży, niemniej kiedy trzeba, wraca do Hoelbrak i gorliwie wypełnia swoje obowiązki szamanki. Głęboko wierzy w duchy i dzięki tej wierze odnajduje w sobie ogromne pokłady nadziei, wiary w przyszłość i ochoty do rozpoczynania kolejnych dni. Łatwiej też przychodzi jej godzenie się z porażkami. Nigdy nie zapomina o swoim stadzie, a każdy sukces uważa za pracę zbiorową; z sukcesów cieszy się szczerze i od razu dziękuje za nie tym, którzy dołożyli do nich swoją cegiełkę oraz Duchom, a szczególnie Duchowi Wilka. Ma dobre serce i sporo radości w sobie, którą chętnie się dzieli, czy dobrym słowem czy pieśnią - Ylia chętnie chwyta za harfę, by zagrać i zaśpiewać tym, którzy chcą jej posłuchać.

Biada jednak tym, którzy zagrożą watasze nornki - stado i jego ochrona jest dla niej najważniejsze.

Ekwipunek

Ylia zazwyczaj nie nosi przy sobie więcej niż potrzebuje - zawsze ma przy sobie sakwę z drobnymi, zawiniątko z suszoną dolyaczyną i mały bukłak wody, a także swoją harfę w solidnym pokrowcu, chroniącym instrument przed wilgocią i uszkodzeniami mechanicznymi, co więcej - dla żartu w podróże zabiera też harmonijkę ustną. Na szyi nosi sekretnik, w którym znajduje się stosunkowo nowy portret jej rodziców i znacznie starszy jednego norna. Najczęściej więc można ją spotkać w zwykłych, codziennych ubraniach, czasem bajecznie uzupełnianych zwyczajnym toporem wystającym z obręczy przy pasie oraz nożem myśliwskim. Jeżeli jednak trzeba się pokazać i zademonstrować swój bojowy rynsztunek, ten Ylii bardziej wygląda niż chroni, niemniej metal i skóra zdają swój egzamin, nie ważą aż tak dużo i mimo wszystko chronią miejsca najczęściej atakowane przez istoty niższe niż Lia. Dodatkowo Ylii zdarza się nosić przy sobie niedużą metalową tarczę. Gdy zapowiada się na dłuższą podróż, nornka zabiera ze sobą plecak, w którym ma więcej racji żywnościowych, ubranie na zmianę i przedmioty niezbędne do przetrwania.

Zdolności

Wilczyca

Wilcza forma

Ylia głęboko związana z Duchem Wilka w walce najczęściej przyjmuje humanoidalną wilczą postać, uważając ją za błogosławieństwo od Wilka, którym nie obdarzył jej bez powodu. W walce używa kłów i pazurów, a także robi użytek ze skoków i susów, wykorzystując impet i prędkość do zadawania większych obrażeń i wywracania nieprzyjaciół.

Jako wilczyca jest szybsza, silniejsza, wytrzymalsza, szybciej się regeneruje, a do tego swoim wyciem potrafi wspomóc kompanię dodając im zapału do walki i przyspieszać regenerację ran swoich towarzyszy. W tej postaci wciąż potrafi używać swoich zaklęć z zakresu krzyków, o czym niżej. Nie ma żadnych problemów z przechodzeniem do wilczej postaci i z wychodzeniem z niej, może to zrobić w chwilę i nie stracić przy tym orientacji w czasie i przestrzeni. W tej formie jej zmysły są wyostrzone, szczególnie węch.

Niektórzy nornowie żartują, że jest bardziej wilczycą niż nornką, bowiem czasami nawet podróżuje w wilczej postaci, by biec szybciej.

Krzyki

YliaTotem.png

Drugim sposobem w jaki Ylia robi użytek ze swojej magii są krzyki. Różnią się one od standardowych tym, że nie zawierają w sobie słów - Ylia wydaje wilcze odgłosy, nasycając swój głos odpowiednim zaklęciem. Z uwagi na charakter swoich krzyków potrafi ich używać zarówno w postaci wilczej jak i swojej.

  • Warczenie - chrapliwe, niskie, ponure, groźne. Zasiewa strach w sercach wrogów, któremu trudno się przeciwstawić. Silniejszych sparaliżuje, a słabszych od razu skłania do rozpaczliwej ucieczki
  • Szczekanie - głośne, donośne i motywujące. Przez wilki używane jako ostrzeżenie, przez Ylię pośrednio również, bowiem ten okrzyk umożliwia jej i czterem towarzyszom w jego zasięgu otrząśnięcie się po ogłuszeniu i wyrwanie się z magicznych więzów.
  • Skomlenie - Wilki okazują w ten sposób uległość. "Krzyk" w wykonaniu Ylii sprawia, że wrogowie rozpraszają się i zaczynają się nią interesować jako celem - tak jakby nornka udawała najsłabsze, ranne ogniwo.
  • Wycie - swoim wyciem potrafi wspomóc kompanię dodając im zapału do walki i zwiększając siłę ich ataków
  • Pisk i skowyt - piski Ylii służą jej do leczenia powierzchownych ran, zarówno swoich jak i sojuszników. W momencie, gdy Ylia rozdzierająco skowycze, jest w stanie wyleczyć średnie rany kosztem większego zużycia magii.

Topory i adrenalina

Czasem, gdy nie starczy jej czasu na przemianę łapie za topór. Z adrenaliny korzysta tylko i wyłącznie po to, by wzmocnić swoje uderzenia, gdy zamierza zadać cios, który powinien zakończyć potyczkę, niemniej to nie jest jej ulubiony styl walki.

Więź z wilkami

Ylia zna się na wilkach lepiej niż na jakichkolwiek innych istotach. Czyta ich mowę ciała i rozumie ich sygnały, potrafiąc odpowiednio na nie zareagować, a co więcej - odpowiedzieć odpowiednim wyciem, piskiem czy ostrzegawczym szczeknięciem. Dobrze zna relacje panujące wewnątrz watah i potrafi z łatwością wskazać, który z wilków jaką rolę w niej pełni. Dzięki obserwacji i swojej wiedzy potrafi szybko nawiązywać kontakt z tymi stworzeniami nie na takiej zasadzie jak łowcy, lecz nie jest przez nich traktowana jak wróg i zagrożenie tylko jak przyjaciel. Zna się na anatomii tych zwierząt i potrafi im udzielać fachowej pomocy medycznej, dlatego często pod jej opiekę powierzane są ranne wilki.

Zdolności szamanki

Jako szamanka wilka służy w loży radą i stanowi Drogowskaz dla tych, którzy nie wiedzą jak podążać ścieżką Wilka. Co więcej, będąc bardzo blisko Ducha Wilka bardzo lekko przychodzi jej komunikacja z nim - gdy zwraca się do niego, czasem otrzymuje odpowiedzi i rady, wilk często występuje w jej wizjach. Ma również sporą wiedzę na temat ziołolecznictwa.

Legenda i przydomki

  • Chyża Wadera - przydomek nadany po wielu polowaniach przez innych myśliwych. Ylia walczy głównie w zwarciu w wilczej postaci, a do tego robi użytek ze swojej zwinności. Ponadto kiedyś na moocie w Timberline Falls upiła się tak, że w wilczej postaci wskoczyła na stół i tańczyła z resztą biesiadników do białego rana. Zarzeka się, że tego nie pamięta!
  • Wilczyca - tytuł, który przylgnął do niej przez to, że często przebywa w wilczej postaci i zaczem zachowuje się bardziej wilczo niż nornio. Stara się być żywym przykładem osoby podążającej z rozsądkiem za naukami wilka i stawiającej na drużynę.
  • Wilcze Oko - tytuł nadany jej w loży jeszcze w czasach, gdy dopiero uczyła się na szamankę z uwagi na jej kolor oczu - jej tęczówki są bursztynowe, niemalże żółte
  • Szarofutra - Ylia w wilczej postaci ma siwe futro. W norniej postaci często nosi szare futro przy odzieży. Poza tym już od urodzenia Ylia ma siwe pasma nawet wśród swoich włosów. Szary włos stał się poniekąd jej znakiem rozpoznawczym
  • Szamanka Wilka - zwana tak, z uwagi na funkcję w loży.
  • Wilcza Wizja - Lia jest blisko z duchem wilka i chętnie wprowadza się w trans. Kilka razy zdarzyło jej się mieć znaczące wizje pełne symboli, które udało jej się prawidłowo odczytać i zrozumieć. Znana jako Wilcza Wizja po tym, jak dzięki jednej z wizji udało jej się skrzyknąć chętnych i odnaleźć grupę myśliwych uwięzionych w zawalonym korytarzu w jednej z kopalni w Wayfarer.
  • Skaald - zwana tak, z uwagi na to, że jest skaaldką.
  • Opiekunka Watahy - na polowaniach dała się poznać jako ta, która zawsze dba o bezpieczeństwo zespołu, a nie o swoją chwałę... Nie ważne czy tymczasowego czy stałego. Tytuł przylgnął do niej po tym, jak podczas zamieci zostawiła resztę swojego zespołu w bezpiecznej jaskini, a sama wybiegła po nornkę z drużyny, która zgubiła się podczas ewakuacji. Nazwę ucementował fakt, że Ylia była współzałożycielką aktualnie już nieistniejącej gildii Wataha Półksiężyca.
  • Córka Hjalmara - jej ojciec był sławniejszy niż jej matka, stąd na początku kojarzono ją bardziej dzięki jego sławie. Co więcej, jak pokazała przyszłość jej styl walki jest podobny do stylu jej ojca, z tą różnicą, że Ylia kładzie większy nacisk na zwinność i pazury niż siłę szczęk.
  • Lia - zdrobnienie, które Ylia bardzo lubi.

Dorobek artystyczny

Bardziej znane utwory:

Rodzina i wataha

Portret Opis
OjciecYlii.png
Hjalmar Wilczy Kieł - ojciec Ylii, jej wzór do naśladowania i inspiracja. Ylia ma z nim bardzo dobry kontakt i stale odwiedza dom rodzinny. Silnie związany z Duchem Wilka. Hjalmar niegdyś zasłynął dzięki częstym polowaniom, podczas których przyjmował wilczą postać i wyróżniał się, robiąc użytek z kłów, stąd jego przydomek. Po ożenku nieco zwolnił tempo i skupił się na rodzinie, co nie znaczy że zaprzestał polowań; zatrzymała go dopiero kontuzja kolana i (podobno) pewien sen, zesłany mu przez wilka, który go ostrzegł przed kłopotami w watasze, czyli w rodzinie. Kłopotów co prawda dużych nie było, bo kłopotem było tylko złamane serce Ylii, niemniej wrócił i został. Obecnie pomaga szamanom w loży Wilka.
MatkaYlii.png
Siggy Jasnogłosa - matka Ylii, jej najlepsza przyjaciółka, oaza spokoju i opiekunka domowego ogniska. Ylia ma z nią bardzo dobry kontakt i stale odwiedza dom rodzinny. Związana z Lożą Kruka i z tymże duchem, niemniej jej więź z krukiem nieco osłabła. Jest młodsza od Hjalmara i mniej sławna, bowiem na rzecz rodziny i wychowywania dzieci porzuciła budowanie swojej legendy. Aktualnie rzeźbi z drewna i lodu i sprzedaje swoje wyroby. Wcześniej była poetką i skaaldką, lecz jak śpiewała to nie przynosiła radości, a smutek i zadumę; do tej pory zdarza jej się śpiewać, lecz bez tłumu świadków. To ona była tą, która nauczyła Lię gry na instrumentach i śpiewu, a Yvonn pchnęła delikatnie w stronę rzeźbiarstwa. Jest bardzo dumna z sukcesów obu córek w ich dziedzinach sztuki. Mimo upływu lat, wciąż wygląda bardzo młodo i świeżo, nawet w siwiuteńkich włosach, które ma od dawna, podobnie jak jej córki.
YliaYvonn.png
Yvonn Złotoręka - młodsza siostra Ylii, jej współlokatorka i pomocna dłoń w opiece nad wilkami. Rzeźbiarka i malarka, dusza artystyczna. Wśród jej prac dominują przede wszystkim portrety, które służą upamiętnieniu tych, którzy odeszli oraz wizerunki najsłynniejszych. Jej rzeźby są dynamiczne i bardzo realistyczne, Yvonn uwielbia uchwycić postaci w ruchu, tak jakby były żywe. Jest dość spokojną dziewczyną, ale zdecydowanie skupioną na swojej sztuce i przez to nieco wyobcowaną - rzadko opuszcza swoją pracownię. Ma dobry kontakt z Ylią i pod jej nieobecność dba o wilki, które trafiają pod ich opiekę.
MorriganKuzynka.png
Morrigan Widmowa Pani - kuzynka Ylii, córa jej stryja. Ufa kuzynce i vice versa, traktuje ją jak przyjaciółkę i chętnie dzieli się z nią przemyśleniami czy życiowymi przebojami. Nigdy nie odtrąciła kuzynki i nie dawała wiary złym plotkom, mając gdzieś to, że ktoś sobie może coś szeptać po kątach o nekromantce. Jest to jedna z tych osób, z którymi dobrze jej się i milczy i mówi, nieważne jak długo by się nie widziały. Ylia podziwia jej wiedzę z zakresu medycyny i ziół.
YliaSzary.jpg
Szary - wilk, którym zaopiekowała się Ylia. Porzucony przez swoją watahę znalazł azyl w jej domu. Gdy został odnaleziony okazało się, że jego tylna prawa łapa po dawnym złamaniu paskudnie się zrosła. Mimo leczenia, wilk wciąż kuleje. Jest w trakcie rehabilitacji, niemniej spędził już tyle lat u sióstr, że na pewno nie wróci w dzicz, więc jest oficjalnym stałym lokatorem ich domu. Wilk wobec obcych jest nieufny, zaś inne wilki trafiające pod tymczasową opiekę Ylii i Yvonn traktuje z rezerwą, aczkolwiek nie toleruje przejawów dominacji u innych - przed urazem w swoim stadzie był alfą.
YliaBiala.jpg
Biała - wilczyca, którą zaopiekowała się Ylia. Porzucona przez swoją watahę znalazła azyl w jej domu. Gdy została odnaleziona okazało się, że wilczyca miewa ataki epileptyczne. Po kilku latach opieki ataki są już rzadsze, niemniej Biała spędziła już tyle czasu u sióstr, że na pewno nie wróci w dzicz, więc jest oficjalną stałą lokatorką ich domu. Białą cechuje otwarte podejście do każdego - zarówno do osób odwiedzających dom Ylii i Yvonn jak i do innych wilków, niemniej wilczyca nigdy nie traci czujności.
soon soon

Pozostałe więzi i znajomości

Portret Opis
Iśi avatar.png
Iśi - soon
YliaEris.png
Eris - soon
soon soon
soon soon

Historia

YliaPortret.png

Od młodości przyuczana na szamankę Wilka sporo lat spędziła w Lożach i przy kapliczkach w terenie. Zapalona podróżniczka, która zna Dreszczogóry jak własną kieszeń - zawsze chętnie pomagała potrzebującym na trakcie i poza nim, dlatego w większości gospód i wiosek jest znana. Powiadają, że ponad 30 lat temu była liderką gildii, która gromadziła żądnych przygód nornów z loży Wilka - Watahy Półksiężyca. Gildia zyskiwała sporą sławę i poklask, a o jej dokonaniach zaczynały krążyć pierwsze legendy, zaś jej członkowie byli sobie coraz bliżsi, jak w wilczej watasze. Niestety, po pewnym wydarzeniu o którym członkowie Watahy nie chcieli nigdy rozmawiać gildia uległa rozwiązaniu. Lia bardzo źle zniosła rozpad gildii i po tym wszystkim przez kilka lat praktycznie opuszczała miasta i nie bywała na mootach niemniej po namowach matki złapała za harfę i 30 lat temu nauczyła się grać idąc poniekąd jej poprzednią ścieżką. Odzyskała zapał i ochotę i stanęła na nogi i wróciła do budowania swojej legendy. Wprawdzie bez stałej watahy i bez heroicznych czynów na koncie, lecz stała się rozpoznawalną skaldką i chętnie przynosi rozgłos tym, którzy jej zaimponują, co przychodzi jej naturalnie bowiem później podczas świętowania śpiewa i opowiada na biesiadach historie, których była świadkiem. "Specjalizuje" się w piosenkach biesiadnych i pieśniach wymyślanych na poczekaniu.

Plotki

Zdarzyło Ci się usłyszeć ciekawą plotkę? Napisz ją!